నవ్వుల పుత్తడిబొమ్మా... రచన:మాలా కుమార్

 నవ్వుల పుత్తడిబొమ్మా...

రచన:మాలా కుమార్

నవ్వుల పుత్తడిబొమ్మా...

మా కలల రూపం నీవమ్మా...

మా చిరు తోటలో కొమ్మా...

చిగురించిన పూల వనమే నీవమ్మా...

 

మా కంటి పాపగా... మా పాపగా...

వరాల మూటగా... మమ్మల్లిన చిట్టితల్లీ...

ముద్దు-ముద్దు పలుకులతో...

మురిపించిన. మా ముద్దుల మూటా...

 

నీ చిన్ని చేతుల్లో రంగుల గొడుగులు ...

నీ తేనె కళ్ళలో నిండైన కలలు

 

మా చిరునవ్వా... మా సిరి నువ్వే

 

కన్నీటి మధ్య నవ్వులు చిందే...

చెరగని మోమే నీ సంతకం

 

మా చిరునవ్వా... మా సిరి నువ్వే

 

పతితో ఏడడుగులు నడిచిన గురుతే నిన్నగా

పెళ్ళిపెద్దలై దీవెనలిస్తుంటే సరికొత్తగా 

ఆదిదంపతుల రూపంగా ....

 

మా చిరునవ్వా... మా సిరి నువ్వే

 

అందాల నా తల్లి

నీ కలలు పండిన ఈ వేళ...

మా మది పలుకుతున్నది ....

నీ జీవితం పూలవనంలా వికసించాలని...

నీ భవిత అంతా సంతోషాల సంగమం కావాలని

 

 

మమతల పొదరిల్లే మా తల్లి

నీ చెంతే మా హృదయాలు,

 

బంగారుతల్లీ...ఎప్పటికీ నీతోనే...

 

 

ఓ మా చిట్టి చిలుకమ్మ...

పూల తోటలా పూసిపో...

సంతోషాల పూతోటలో

 

ధీర్ఘ సుమంగళీభవ...శతమానం భవతీ...

                           ***

 

(నెల క్రితం జరిగిన మా మనవరాలి పెళ్ళిలో, కన్యాధార చేస్తున్న మా అమ్మాయిని చూస్తుంటే నా మదిలో ఏర్పడిన భావాలకు అప్పటికప్పుడు, వ్రాసుకున్న భావాలు. అవి AIతో పాడించి, చిత్రీకరించి నా ఛానల్ లో పొస్ట్ చేసుకున్నాను. ఇప్పుడు మూర్తిగారి ఈ చిత్రం చూడగానే గుర్తు వచ్చింది. ఆసక్తి ఉన్నవారు, నా ప్రభాతకమలం ఛానల్ లో AI పాడిన పాటను, అందమయిన దృశ్యరూపములో చూస్తూ వినవచ్చు.)

మరుపురాని జ్ఞాపకాలకు మధుర ప్రయాణం

 

మరుపురాని జ్ఞాపకాలకు మధుర ప్రయాణం

రచన:కమల పరచ

 

సాయంత్రం వెలుతురు నెమ్మదిగా మసకబారుతోంది. ఉండీ ఉండీ మంచు తుంపరలు మల్లెపూల జల్లుల్లా పడుతున్నాయి.  చెట్ల మధ్యలో నుంచి మంచుతో గడ్డ కట్టిన సరస్సు తెల్లగా కనిపిస్తోంది. దాని మీద ఎవరో గూడారం వేసుకున్నట్లున్నారు, ఎరుపు రంగులో కనీకనిపించకుండా ఉంది.  అక్కడ మంచులోకి గాలం వేసి చేపలు పడతారట. ఇంకాస్త ఎక్కువ గడ్డ కడితే స్కేటింగ్ చేస్తారట.కిటికీకి దగ్గరగా ఉన్న రోడ్ మీద కార్ ఆగి ఉంది. ఈ అమెరికన్స్ ప్రతి సీజన్‌నూ భలే ఎంజాయ్ చేస్తారు అనుకుంది శ్రీలక్ష్మి.

 

కిటికీ దగ్గర కూర్చున్న శ్రీలక్ష్మి కొద్ది సేపు వాటిని గమనించి, ఏవో జ్ఞాపకాలను మదిలోకి రాగా లేచి, లాప్ టాప్ తీసి, అందులో ఏర్పరుచుకున్న ఫొటో ఆల్బం ను తీసింది. స్క్రీన్‌పై కనిపిస్తున్న చిత్రాలపై వేళ్లను మృదువుగా జరిపింది. ఆమె వయసు అరవై  దాటింది. కానీ ఆ ఆల్బమ్ తెరిచినప్పుడల్లా, ఆమె మనసు మాత్రం మళ్ళీ ఇరవై ఏళ్ల యువతిగా మారిపోతుంది.

 

“ఇదేమిటో... ఇవన్నీ ఎలా గుర్తొస్తున్నాయో!” అని ఇదేమిటో 

తనలో తానే సిగ్గుగా నవ్వుకుంది.

 

ఆల్బమ్ మొదటి పేజీ తిప్పగానే, ఆమె కళ్లు ఒక ఫోటో మీద ఆగిపోయాయి. తెల్లటి చీరలో, మెల్లగా తలవంచి నవ్వుతున్న ఆ అమ్మాయి… అది తనే. తన భుజం చుట్టూ చేయి వేసి, గొడుగుతో నిలబడి ఉన్నాడు ఓ అందమైన యువకుడు. 

 

 

ఆరోజు…

 స్నేహితులంతా కలిసి రాజ్ కపూర్ సినిమా "శ్రీ 420" కు వెళ్ళారు.

"ఫ్యార్ హూ, ఇక్రార్ హూ హై

ఫ్యార్ సే ఫిర్ క్యోన్ డర్ర్ తా హై దిల్."

 రాజ్, నర్గీస్ వానలో తడుస్తూ, పాడుకుంటూ వెళున్న దృశ్యం, అప్పుడే ఒక గొడుగు కింద ముగ్గురు పిల్లలు వెళుతుండటం, టీ పొయ్యి దగ్గర టీ అమ్ముతూ ఓ తాత, అబ్బా ఎంత బాగుందో ఆ సీన్!

 

 అదే పాటను కాలేజీ వార్షికోత్సవంలో, స్టేజ్ మీద తనూ, రామం కలిసి వేసి మొదటి బహుమతి గెలుచుకున్నారు.

 

“అది ఏమో నాటకం అనుకున్నాం… కానీ ఎంత మధురంగా ఉంది!” అని ఆమె గుండెలో ఒక మృదువైన అలజడి పుట్టింది.

 

అది తమ ఇద్దరినీ దగ్గరకు చేర్చింది. ఆ రోజులు ఎంత సిగ్గుగా, ఎంత అందంగా గడిచాయో! కాలేజీకి వెళ్ళే దారిలో చిన్న చిన్న చూపులు, ఎవరికీ తెలియకుండా పంచుకున్న మాటలు…

 

 ఒక్కసారి అతను పేరు పిలిచినా గుండె బలంగా కొట్టుకున్న రోజులు…

 

ఒకసారి వర్షంలో తడుస్తూ ఇద్దరూ ఒకే గొడుగు కింద నడిచిన రోజు గుర్తొచ్చింది.అప్పుడామె  గుండె ఎంత వేగంగా కొట్టుకుందో! ఆ జ్ఞాపకం ఇప్పుడు కూడా ఆమె చెంపలపై అరుణిమ పులుముకుంటోంది. 

 

 

కానీ జీవితం ఎప్పుడూ మనం ఊహించిన దారిలో నడవదు. యాభై సంవత్సరాలు మురిపించిన, ఆ ప్రేమ కథ  ఆగిపోయింది!

 

అయినా…

 

అది మర్చిపోలేని జ్ఞాపకం అయ్యింది.

 

శ్రీలక్ష్మి లాప్ టాప్ మూసేసింది.  ఒక మృదువైన చిరునవ్వు ఆమె పెదవులపై విరబూసింది.

 

“ఆ రోజులు తిరిగి రావు… కానీ వాటి మాధుర్యం మాత్రం నా గుండెలో ఎప్పటికీ ఉంటుంది.”

 

రామం జ్ఞాపకాలు ఆమెకు ఒక మధురమైన ప్రయాణంలా అనిపించాయి.  సిగ్గుతో కూడిన, ప్రేమతో నిండిన, మరుపురాని ప్రయాణం.

 

అవే… ఆమె ఊపిరులు.

ముద్దుల మా బాబు నిద్దరోతున్నాడు

 

నేను చిత్రీకరించి digital గా రంగుల్లోకి మార్చుకున్న చిత్రం.

AI తనదైన శైలి లో ఈ విధంగా విశ్లేషిచింది.

"ముద్దుల మా బాబు నిద్దరోతున్నాడు."

తల్లి ప్రేమ, బిడ్డల ఆనందం కలగలిసిన అద్భుతమైన బొమ్మ ఇది.  తల్లి ముఖంలో కనిపించే చిరునవ్వు, బిడ్డల నిద్రపోతున్న ముఖంలో కనిపించే ప్రశాంతత ఈ బొమ్మను మరింత ప్రత్యేకంగా మార్చాయి.

ఈ బొమ్మను చూస్తుంటే, ఒక అమ్మ తన బిడ్డను ఎంత ప్రేమగా చూసుకుంటుందో అర్థమవుతుంది. బిడ్డను ఎత్తుకుని, అతనితో గడుపుతున్న సమయం ఆమెకు ఎంత సంతోషాన్నిస్తుందో ఆమె ముఖంలో స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

బిడ్డ నిద్రపోతున్నప్పుడు తల్లి తన ఫోన్‌లో ఏం చూస్తుందో మనకు తెలియదు. బహుశా ఆమె బిడ్డకు సంబంధించిన ఫొటోలు లేదా వీడియోలను చూస్తూ ఉండొచ్చు. లేదా, బిడ్డకు అవసరమైన సమాచారం కోసం వెతుకుతూ ఉండొచ్చు.

ఏదేమైనా, ఈ బొమ్మ మనకు ఒక ముఖ్యమైన సందేశాన్ని ఇస్తుంది. తల్లి ప్రేమ అనేది అనంతమైనది. బిడ్డల ఆనందం కోసం తల్లి తన ప్రాణాలను కూడా లెక్కచేయదు.

ఎందాక ఎందాకా... కధ

ఎందాకా ఎందాకా... కధ
 పొన్నాడ మూర్తిగారి చిత్రానికి నా స్వగతం.

 

ఎందాకా... ఎందాకా... ఎందాక!

రచన: కమల పరచ

 

పుస్తకాలు సద్దుకుంటూ, భాను వైపు చూసాను. అప్పటి కి తనూ లేచింది. పుస్తకాల బాగ్ భుజానికి తగిలించుకొని కూ అని కూత పెడుతూ పరుగు తీసాము. అవును మరి అప్పటికే కొంచం ఆలశ్యం అయ్యింది. సోషల్ సారు బెల్ల్ మోగిన వెంటనే వదల్లే. అడ్డం వచ్చిన రాళ్ళను తన్నుకుంటూ పరుగులు పెట్టాము. అప్పటి కే గూడ్స్ వచ్చేస్తోంది. దాని వెంట ఒక్కో పెట్టే తో పాటు పరిగెడుతూ చివరి పెట్టే దగ్గర కోచ్చాము. అందులో నుంచి గార్డ్ మామయ్య దిగుతున్నాడు. మమ్మలిని చూసి నవ్వుతూ ఈ రోజు ఆలశ్యం అయ్యిందెందుకు అమ్మాయిలూ అని పలకరించాడు. మామయ్యా ఆ జెండా ఇవ్వవా అని ఆశ గా చూస్తూ అడిగాను. తప్పమ్మా మీకు ఇవ్వకూడదు అని పక్కకు వెళ్ళాడు. అక్కడి నుంచి వెనకకు కూ... అని కూతేసుకుంటూ పరిగేట్టాము. డ్రైవర్ మామయ్య దగ్గరకు వెళ్ళాము. డ్రైవర్ మామయ్యా ఇద్దరికీ చెరొక గాజు గొట్టం ఇస్తూ, ఇక వెళ్ళండమ్మా అన్నాడు. అప్పుడేనా అనుకుంటూ ఆ చివరనుంచి ఈ చివర దాకా పెట్టలు లెక్కపెడుతూ పరుగెత్తి, పట్టాలు దాటి అవతలి ప్లాట్ ఫాం కు వెళ్ళాము. అక్కడ ఫ్లాట్ ఫాం చివర ఉన్న పసుపచ్చని బోర్డ్ మీద నల్లటి అక్షరాల తో రాసి ఉన్న “ మహుబూబాబాద్ “ అక్షరాలను ఆరాధనగా చూసి, అవి అందుకుందామని ఎగిరాము. కాని ఊమ్హూ అందలే! కాసేపు బెంచ్ మీద కూర్చున్నాము. అక్కడున్న గానుగ చెట్టు చుట్టు పరిగెత్తాము. ఇంకా అలిసిపోయి ఇంటికి బయలు దేరాము. ఇంతలో ఎక్కడి నుంచో “..... పోవు పాసెంజర్ కొద్దిసేపట్లో... “ అని వినిపించింది. నా కాళ్ళు అప్రయత్నం గా ఆగిపోయాయి. చెవులు నిక్కబొడుచుకొని పూర్తిగా విన్నాను. అబ్బ ఆ అమ్మాయి ఎంత బాగా చెపుతుందో. ఎక్కడి నుంచి వస్తుందో తెలీదు. కాని నాకు అలా వినటం భలే ఇష్టం! అది పూర్తయ్యే దాకా అక్కడి నుంచి కదిలేదానిని కాదు. నేనూ ఫిఫ్త్ క్లాస్ చదివేటప్పుడు మానుకోట లో ఇంటి కి వెళ్ళటానికి రైల్వే స్టేషన్ దాటి వెళ్ళాల్సి వచ్చేది. అదో అప్పుడు అక్కడ నేనూ, నాఫ్రెండ్ భాను ఇలా అలిసిపోయే దాకా ఆడుకునేవాళ్ళం! ఆ వెళుతున్న పాసెంజర్ ఎప్పుడు ఎక్కుతామా అనుకునే వాళ్ళం. అలా అనుకుంటూ అనుకుంటూ మా నాన్నగారికి మానుకోట నుంచి వరంగల్ ట్రాన్స్ఫర్ అయినప్పుడు వరంగల్ వెళ్ళటానికి ఎక్కాము. ఆ డబ్బా లో అమ్మ, నాన్నగారు, నేనూ. అంతే ఇంకెవరూ లేరు. అది ఫస్ట్ క్లాస్ డబ్బా అని అప్పుడు నాకు తెలీదు. అందులో అద్దం కూడా ఉంది. ఆ అద్దం లో ఎన్ని సార్లు చుసుకున్నానో! అలా ఆ మానుకోట రైల్వే స్టేషన్ నా మనసులో ఉండిపోయింది. చిన్నపుడే రైలంటే ఏర్పడిన ఇష్టం మనసులో ఉండిపోయింది. చాలా ఏళ్ళవరకు ఎనౌన్సర్ గా జాబ్ చేయాలని కోరికగా ఉండేది. ఇప్పటికీ రైల్వే స్టేషన్ లొ ఎనౌన్స్మెంట్ వినగానే నా కాళ్ళు ఒక్క క్షణం ఆగిపోతాయి. చెవులు దోర విచ్చుకుంటాయి.

 

 

ఆ తరువాత చాలా ఏళ్లకు, పెళ్ళయ్యాక పాటియాలా వెళ్లేందుకు సదరన్ ఎక్స్ ప్రెస్ ఎక్కాను. మూడు రోజుల ప్రయాణం. అందులోనే స్నానం, భోజనం అన్నీ అంటే ఎంత వింతగా అనిపించిందో. ఫస్ట్ క్లాస్ కూపే, కిటికీ దగ్గర కూర్చొని వెనక్కి పరిగెడుతున్న స్తంబాలు, ఇళ్ళు, పచ్చని పొలాలు, కరెంట్ స్తంబాలు, ఈత చెట్లు, కొన్ని చోట్ల ట్రాక్ పక్కనుంచి వెళుతున్న రోడ్, ఒకటేమిటి అన్నీ తెగ నచ్చేసాయి. మూడు రోజులు రైలులో ఉన్నా విసుగనిపించలేదు. ఆ తరువాత దేశం నలుమూలలా, కలకత్తా, డిల్లీ, మద్రాస్, పూనా, బొంబాయ్ మొత్తం తిరిగాము. అప్పట్లో మొదటగా వచ్చిందిట భోగీల మధ్య బోగీల మధ్య నుంచి ఒక దానిలోకి వెళ్ళే దారి ఉన్న రైలు, ఆగ్రా నుంచి డిల్లీ. దాని లో సరదాగా ఈ చివర నుంచి ఆ చివరకు తిరిగాము. కొత్తగా వచ్చిన సూపర్ ఫాస్ట్ ఎక్స్ ప్రెస్ గంగాకావేరి, బాంబే లో లోకల్ ట్రేన్స్, లాస్ వేగాస్ లో, కాలిఫోర్నియాలో లోకల్ రైళ్ళు అబ్బో తనివితీరా ఎన్నిరైళ్ళల్లోప్రయాణం చేసానో! కాకపోతే డార్జ్ లింగ్ లో టాయ్ ట్రేన్ ఎక్కటమే పడలేదు! ఎప్పటికైనా “ పాలస్ ఆన్ వీల్స్” ఎక్కాలి అని కోరిక  :)

 

ప్రయాణాలలో ఎన్ని అనుభవాలు! ఎక్కడికెళ్ళినా మూడు రోజుల ప్రయాణం తప్పనిసరి. అన్ని రోజులూ నేను వదలకుండా కిటికీ దగ్గర కూర్చొని బయటకు చూస్తూ ఊహలల్లో ఉంటే పాపం ఏమండీనే పిల్లలను ఎంగేజ్ చేసేవారు. సిలిగురి వెళ్ళేటప్పుడు ఆ రోజులల్లో ఏ. సి భొగీ లు లేవు. మా అబ్బాయి మూడు నెలల వాడు. అమ్మాయి మూడేళ్ళది. మంచి ఎండాకాలం. వడగాలులు. కూపే కిటికీ కి పలచటి గ్లాస్కో దోతీ కట్టి, ప్రయాణం అంతా దానిని తడుపుతూ ఉన్నాము. ప్రతి రైల్ స్టేషన్ లో అక్కడ దొరికే స్పెషల్స్ తినటం సరదాగా ఉండేది. కలకత్తా లో చిన్న చిన్న మట్టి ముంతలల్లో చాయ్, రసగుల్లాలు, ఇటార్సీ స్టేషన్ లో స్టీల్ గ్లాస్ లో గరమాగరం చాయ్, నాగ్ పూర్ లొ ఆరెంజెస్, లోనావలాలో చిక్కీ, బటాకా వడా, రాజమండ్రి లో ఆకుపచ్చని బత్తాయిలు, వైజాగ్ లో ముసలతని బండి మీది కందిపొడి, జాల్నా లో జామకాయలు ఇలా అన్నీ బాగుండేవి. అన్నిటిలోకి బాంబే వి. టి స్తేషన్ దగ్గర పావ్ భాజి, చాట్, పానీ పూరీ, భేల్ పూరీ నాకు భలే నచ్చేవి. అంతేనా బరోడా నుంచి బాంబే వెళ్ళేటప్పుడు ఆ కాస్త ప్రయాణానికీ గుజరాతీ లు పెద్ద పెద్ద డబ్బాల నిండా స్నాక్స్ తెచ్చుకునేవారు. మాకూ తినమని పెట్టే ఆ చుడువా, ఘమండ్, స్వీట్స్ అన్నీ చాలా టేస్టీ గా ఉండేవి. కేరళ, ఉత్తరప్రదేశ్ తప్ప దాదాపు భారతదేశం లోని అన్ని రాష్ట్రాల నుంచీ మా కూ... చుక్... చుక్ ప్రయాణించింది. ఈ రాష్ట్రం దాటాము, ఈ రాష్ట్రం లోకి వచ్చాము, రాత్రి పడుకున్నప్పుడు ఒక రాష్ట్రం లో, తెల్లారి లేచేటప్పటికి ఇంకో రాష్ట్రం లో, ష్టేషన్ లల్లో వివిధ భాషలు మాటలు గల గలా వినిపించటం అంతా తమాషా గా ఉండేది.

 

అలాగే రైలు ప్రయాణం లో ఎంతో మంది ప్రయాణికులు పరిచయము అవుతారు. అందులోనూ మా ఏమండీ అందరినీ పలకరిస్తారు. కాకపోతే రైలు దిగగానే వాళ్ళను మర్చిపోతాము అది వేరే సంగతి. కాని ఒక్క జంటను మాత్రము నేను ఇప్పటికీ మర్చిపోలేను. మాకు ఆగ్రా హోటల్ లో పరిచయం అయ్యారు. వాళ్ళూ మాలాగే కొత్త గా పెళ్ళైనవాళ్ళు. నలుగురమూ కలిసి టాక్సీ మాట్లాడుకొని ఆగ్రా అంతా తిరిగాము. ప్రాబ్లం ఎక్కడొచ్చిందంటే, తాజ్ మహల్ దగ్గర నేను ఫొటో గ్రాఫర్ తో ఫొటో తీయించుకుందామనుకున్నాను. నై నై భాభీ మై కీంచూంగా అని అటు తిప్పి, ఇటు తిప్పి బోలెడు ఫొజులల్లో మా ఇద్దరి ఫొటోలు తీసాడు. ఆ తరువాత డిల్లీ దాకా కబుర్లు చెప్పుకుంటూ, రైలంతా కలియ తిరుగుతూ కలిసి ప్రయాణించాము. మా ఎడ్రెస్ కూడా తీసుకున్నాడు. పాటియాలా లో ఉన్నన్ని రోజులూ ఎదురు చూసాను ఆ ఫొటోల కోసం. రాలేదు. పక్కింటి మిసెస్. జగన్నాథం కు వస్తాయేమో, వస్తే పంపించమని చెప్పాను. ఇప్పటికీ ఎదురుచూస్తున్నాను ఆ ఫొటోల కోసం. ఆ తరువాత డిల్లీ ఎన్నిసార్లు వెళ్ళినా మళ్ళీ ఆగ్రా వెళ్ళటం పడలేదు. సన్నగా పొడుగ్గా ఉన్న ఆయన మటుకు గుర్తుండిపోయాడు!

 

చాలా సంవత్సరాల తరువాత ట్రేన్ ఎక్కాను. ఏ.సీ కంపార్ట్మెంట్. చీకటి పడింది . అందరూ కబుర్లు ఆపేసి, పెద్ద లైట్  తీసి , చిన్న బ్లూ లైట్ వేసారు. అంతటా నిశబ్ధం! నేనూ పడుకున్నాను కాని నిద్ర రావటం లేదు. లేచి కూర్చున్నాను. బయటకు చూసాను. ఆ నిశబ్ధ నిశీధిలో… ఏ.సీ నల్లటి అద్దాలల్లో నుంచి, అక్కడక్కడ దీపాలు మిణుకు మిణుక్కుమంటున్నాయి.  రైలు చక్రాలు లయబద్ధంగా కదులుతున్నాయి. వాటి తో పాటే సాగిపోతున్నాయి నా మదిలోని ఎడతెగని ఆలోచనలు...

ఈ ప్రయాణం ఎందాకా?

ఎప్పటి వరకూ...

గమ్యం ఎటు?

ఎమో!

క్షన్నులు కన్నులు కలుపుతూ - గజల్

 గజల్

 ✍️గుడిపూడి రాధికారాణి

కన్నులకన్నులు కలుపుతు కానుకలందుకోవడం పండగే కదా!

నేనే బహుమతినంటూ వస్తే నవ్వుకోవడం పండగే కదా!  

నవ్వులపువ్వులు రాలని వేళన సందడుండునా?

బావా రావా అంటూనే బతిమాలుకోవడం పండగేకదా!  

రవ్వలహారం కొంటానంటే మురిపెము చూపే భామను కానోయ్

నామెడచుట్టూ చేతులువేస్తే మురుసుకోవడం పండగే కదా!

అరిసెలు బూరెలు గారెలు జంతిక విస్తరినున్నా విందు ముగియదోయ్ 

చిలకలు చుట్టిన నాచేతులనే చేరుకోవడం పండగే కదా!

మల్లెలు జాజులు పరిమళభరితపు కుసుమాలంటే నమ్మను బావా 

చూపులతూపులు తాకగ తావిని నింపుకోవడం పండగే కదా!

సాగరతీరపు సరదాషికారు చాలనిపించదు ఎందుకు బావా?

కలిపిన అడుగులు కెరటము దాచగ ఆడుకోవడం పండగే కదా!

బావను మించిన ఇంద్రజాలికుడు లేడని చెప్పగ సంశయమేలోయ్

తెల్లని బుగ్గలు ఎర్రని కెంపులనద్దుకోవడం పండగే కదా!

నా చిత్రానికి ప్రముఖ రచయిత్రి శ్రీమతి గుడుపూడి రాధికా రాణి రచన )

​నిశ్శబ్దపు మేఘం

 ​నిశ్శబ్దపు మేఘం 

​ అప్పుడప్పుడు ఆకాశం నిండా

 మబ్బులు పట్టినట్టు,

 మనసంతా ఏదో దిగులు కమ్మేస్తుంది..

నొప్పించే ఏ చిన్న భావన

మదిలో మెదిలినా...

ఆలోచనలు చుట్టూముట్టి 

అచేతనంగా మార్చేస్తాయి...

 ఆవహించిన దిగులు మేఘం వెనకాల 

 ఓ చిన్న యుద్ధమే జరుగుతుంది..

 అందుకే చిరునవ్వులు చిందాల్సిన పెదవులు

మౌనాన్ని కట్టబెట్టుకుంటాయి ..

కాసింత సమయమే...

నిశ్శబ్దపు మేఘం కరిగి.. 

చిరుజల్లు కురిపించగానే

మళ్ళీ విరిసిన మందారమై 

 దరహాసాలు విరబూయదా..!!

అనూశ్రీ 

(నా చిత్రానికి ఆత్మీయ మిత్రురాలు రచించిన కవిత)

​

ఉదయరాగం

వేకువజామున మెత్తని బంగారు వర్ణపు కాంతిలో, కమల తన భుజంపై బరువైన లోహపు బిందెను సమతుల్యం చేసుకుంటూ ఆ దుమ్ము దారిలో నడుస్తోంది. గ్రామం ఇంకా నిద్రలేస్తోంది, ఇళ్లన్నీ నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాయి. కొన్ని ఇళ్ల పొయ్యిల నుండి పొగ వస్తోంది, తాజా  మట్టి వాసన గాలిలో పరచుకుని ఉంది.

​ఆమె గ్రామంలోని ఎండిన మట్టి గోడల రంగులో ఉన్న కమల చీర, ఆమె నడుస్తుంటే గాలిలో కదులుతోంది. ప్రతి అడుగులోనూ దైనందిన జీవితపు లయ కనిపిస్తోంది. ఏళ్ల తరబడి వాడటం వల్ల మెరిసిపోతున్న ఆ లోహపు బిందె, ఈ ప్రయాణంలో ఆమెకు తోడుగా ఉంది; అది ఆమె శక్తికి, పట్టుదలకు ఒక నిదర్శనం.

​ముంగిట ఊడుస్తున్న తన పొరుగున ఉండే లక్ష్మిని చూసి ఆమె మృదువుగా నవ్వింది. "రామ్ రామ్, కమల! కుటుంబం కోసం తాజా నీళ్లు తెస్తున్నావా?" అని అడిగింది లక్ష్మి.

​"రామ్ రామ్, లక్ష్మి. అవును, ఈ ఉదయం బావిలో నీళ్లు బాగా వస్తున్నాయి."

​భుజం మీద బరువు ఉన్నప్పటికీ కమల మనసు తేలికగా అనిపించింది. ప్రతిరోజూ చేసే ఈ పని, ఆ నీటి వనరుతో ఉన్న అనుబంధం కేవలం ఒక బాధ్యత మాత్రమే కాదు. అది ఒక జీవనాధారం, తన సమాజంతో పెనవేసుకున్న ఒక ఉద్దేశ్యం. ఆమె తన ఇంటి గుమ్మం చేరుకోగానే, పిల్లలు ఎంతో ఆతృతగా బయటకు వచ్చారు. బిందెలోని ఆ చల్లని నీరు ఒక సాధారణ ఆనందానికి, ఒక కొత్త రోజు శుభారంభానికి సంకేతం.

​చివరగా ఆ బిందెను మెత్తగా తడుముతూ, తను కేవలం నీళ్లు మోసే మహిళ మాత్రమే కాదని కమల గ్రహించింది. ఆమె తన గ్రామానికి గుండెకాయ వంటిది, దాని జీవనాధారానికి సంరక్షకురాలు, మరియు అపారమైన అంతర్గత సౌందర్యం, శక్తి కలిగిన మహిళ.