నేనో .. ఆరని నెగడు - కవిత

 

My pen sketch

 

శ్రీమతి రాజా వాసిరెడ్డి మల్లీశ్వరి గారి కవిత

------------------------------------------------------

నేనో.....  ఆరని నెగడు

ఏ కోయిల కూస్తుందో

ఏ పూవు పూస్తుందో

ఏ చేయి దీవిస్తుందో...

ఏ ప్రేమ తరగ నన్నలుముతుందో....

కాల్చే ఎదురు  థూపున

రాహిత్యమై నిలిచా

స్వచ్ఛమై..స్వేచ్ఛనై పెరిగా

అందమైన అద్దమై..

అర్థమై..ఎదిగా

చీకటి గూటిని తిరిగే

చెద పురుగుల్లా మనుషులు ..మనసులు..

రంగుల గాజుల చేయిలా అందమవరు

పూచిన పూల వల్లరిలా హాయినివ్వరు

తడిపే వాన చినుకులా ఫలమీయరు

సీతాకోకచిలుకల్లా కనిపించే గొంగళి పురుగులే..

లోకమంతా రాహిత్యమే...

హృదయం లేని కరాళ నృత్యమే..

మనసు నచ్చింది..

మెచ్చింది సాహిత్యమే

కాలం ..చిలిపిగా ...

నేను ముందంటే ...

నేను ముందంటూ... ఒయారాన తీరం తాక

పరుగెతే అలనైతే...

వెన్నెల జాలులో పొన్నల జల్లులో విని పించే మురళీ రవళైతే...

అందంమై విచ్చుకునే

ముద్దు మందారమైతే

అమ్మ చీర కొంగులా

కొలువుదీరితే..

అనుకుంటూ...అనుకుంటు దూరమెంతో వచ్చా...

ఐనా...

అంతా రాహిత్యమే

వివరించ లేవి డొల్లతనమే

కంటి చూపుతో జోల పాడి లాలించే ప్రేమ

ఆలింగనమై మనసు మరపించే ప్రేమ

అనుభూతి నందించి

అద నానందాన ముంచే ప్రేమ

నీవుంటే చాలు మరేమి వద్దనిపించే ప్రేమ 

అంతరంగ రంగాల

ఆలయాల.....

ఆదర్శవచనాల...ప్రవచనాల

ఎక్కడా నే వెదికే ప్రేమ కనపడదే....

పూషు రుచెరుగని

పుడమినయ్యా

మంచు ముసిరిన పూ

దరినయ్యా

పూత రాలిన తరువునయ్యా

రాహిత్యాన మిగిలా

పరవళ్ళై పారుతూ హఠాత్తుగా నీరింకిన సెలలా

నీటిని  మోస్తున్నా...

వర్షించ లేని మేఘంలా

పూలు రాల్చుకున్న చెట్టు దైన్యంలా

అందం అద్బుతం ఆశ్చర్యం అనిపిస్తున్నా...

ఆశించే ప్రేమందక

రాహిత్యాన సింగార మెరుగని  విషాదాన్నయ్యా

అనుకున్నా ప్రేమ పాట

చిరునామా కావాలని...

ఆశ చావని ఆయువు

పట్టుగా నిలవాలని

నిత్యమల్లినై పూస్తూనే

ఉన్నా...

ఐనా....

ప్రేమందక...ప్రేమంటక....

నే. ఆరని నెగడు నే

(కవిత courtesy శ్రీమతి వాసిరెడ్డి మల్లీశ్వరి గారు)